Twój szlak

Twój szlak, to szlak po skałach

I stromo w dół Cię wiedzie

Kruków, stado wygłodniałe

Nie przestaje Ciebie śledzić

Niepewność po Twych plecach

Jak wagon metra sunie

Czy lina dość jest długa?

Czy finał się zrymuje?

To ta chwila

Cymbelinie

Ta ostatnia

Cymbelinie

Byś obudził mnie

Połamał motyl skrzydła

Na oczach ginie Twych

Są coraz bliżej kruki

I nie ma się gdzie skryć

Twój agent i menadżer

Wciąż wydzwaniają gdzieś

by kolorowej prasie

Sprzedać pakiet zdjęć

To ta chwila

Cymbelinie

Ta ostania

Cymbelinie

Byś obudził mnie

Jest

jakby ktoś Ci mierzył w plecy

Czy

to fragment innej sceny?

Liście

jak grudy wokół stóp

W uszach

Dudnienie stalowych kół

I nagle wiesz to,

choć skąd, nie wiesz

Że szykują się

na Ciebie

I nikt tu nie wie

gdzie

Jest dziś doktor Strejndż

To ta chwila

Cymbelinie

Ta ostania

Cymbelinie

Byś obudził mnie…

To ta chwila

Cymbelinie

Ta ostania

Cymbelinie

Byś obudził mnie…