Północ już była

Północ już była, gdy się zjawiła

Nad bliską doliną jasna łuna;

Którą zoczywszy i zobaczywszy,

Krzyknął mocno Wojtek na Szymona:

Szymonie kochany, znak to niewidziany,

Że całe niebo czerwone.

Na braci zawołaj, niechaj wstawają;

Kuba i Mikołaj niech wypędzają

Barany i capy, owce, kozły, skopy

Zamknione.

Na te wołania z smacznego spania

Porwał się Stach z Grześkiem i spadł z broga;

Maciek truchleje, od strachu mdleje,

Woła: uciekajcie, ach la Boga!

Grześko nogę złamał, Stach na nogę chromał,

Bo ją w kolanie wywinął.

Oj oj, la Boga! Pawełek woła:

Uciekajcie prędko, gore stodoła;

Pogorzały szopy i pszeniczne snopy,

Jam zginął.

Leżąc w stodole, patrząc na pole,

Ujrzał Bartosz stary anioły,

Którzy wdzięcznymi głosami swymi,

Okrzyknęli ziemskie padoły:

Na niebie niech chwała Bogu będzie trwała,

A ludziom pokój na ziemi.

Pasterze wstawajcie, witajcie Pana;

Pokłon Mu oddajcie, wziąwszy barana;

Skoczno Mu zagrajcie, głosy zaśpiewajcie

Zgodnemi.

Więc ich tamuje i perswaduje

Bartosz jako stary w te słowa:

Czego krzyczycie, gwałty czynicie?

Nie gore, lecz to rzecz nowa:

Bóg się na świat rodzi, witać się Go godzi,

Pójdźmyż do Niego z darami.

Weź Kuba jędyka, ty Wojtku cielę;

Ja Mu poduszeczkę z puchu uścielę;

Grześko zagra w dudki, by skakał malutki

Wraz z nami.

Biegną więc w skoki, nabrawszy w troki

Jabłek, obwarzanków i gruszek:

Miodu praśnego, masła młodego,

Mleka i śmietany dzbanuszek:

Kurcząt młodych czworo,

kur starych ośmioro,

Przy tym jaj świeżych dwie kopy.

Dwie kozy dla mleka i jagniąteczko,

Jędyka, kapłona i cieląteczko;

Idąc wygrywają, szczęśliwie stawają

U szopy.

Stojąc pod ścianą, powyjmowano,

Co z sobą wzięli dla Pana:

Dał Wojtek cielę, Stach jaj kobielę,

Mikołaj i Szymon barana;

Grześko obwarzanki, Kuba dzban śmietanki,

Przytem jaj świeżych dwie kopy.

Klęknąwszy, z darami serca oddali;

Stanąwszy parami, na dudkach grali;

Potem się skłonili, do domu wrócili

Weseli