Cel

Z domu nie wyjdę

Nie porozmawiam

Choć sam nie jestem

Sam się zapadam

Czas, aby w duchu

Podliczyć sobie

Co zmarnowane

Co uiszczone

No cóż ta jesień

Trwa już od dawna

Deszczem i śniegiem

Nie ja tu władam

Z miejsca w fotelu

Patrzę na miasto

Do klęsk swych blado

Się uśmiechając

Niemal, jak w domu

Niemal, jak żywy

Trwam w ruchu liści

W blasku...

odbitym

Żadnego wzoru

I żadnych prawd

Prócz tej, że cel

Umyka nam