Był sobie król

Był sobie król, królestwo miał

I na czele armii stał

Siwy orzeł jego, z góry

Srebrem obsypywał tłumy

Och, mamo, proszę, dalej mów

Dlaczego musisz mnie zostawiać

Z dziecięcą męką straszną tą

Wyczekiwania

Słów tych linijki chciej czytać mi

Choć czarne – od nich wszystko lśni...

Gdzieś dawno temu, śmiałków tabuny

W butach plecionych pokonywały

Strumienie wartkie i strome góry

By nowinami ucieszyć władcę

Błąkać się i marzyć…

Sens słów jest rozmaity

Wtedy był...

inny...

Przez lata całe, w pokoju tym

Dom lalek, półmrok, woń perfum znanych

I bajki – niosły nad światem mnie

Słonecznym będąc mi rydwanem

Och, mamo, mów mi…

Mów, co dalej…