Bohaterzy samotni

Szli bohaterzy

samotni, kłótliwi

Szlakiem wiodącym w nieznane

Noc ciemna, gęsta między nimi

I każdy dźwiga ciężary własne

Opowiem Wam o sobie

Najmłodszy z nich rzekł śmiele

Swe życie Wam opowiem

NIm warte będzie więcej

Lecz nikt nie słyszał go wcale

Przez noc tę gęstą i czarną....

My... gdzieś doszliśmy

by znów pójść dalej

A bohaterzy – już tam zostają

Zgaś papierosa, maleńka

Zbyt długo od ludzi tu stronisz

Tak pragną od Ciebie usłyszeć

Jak można tak wszystko spartolić

Ja śpiewam tu dla świerszczy

I dla tych, co wojują

Dla dzieci waszych i dla tych

Co mnietu nie potrzebują

Opowiem Wam o sobie

Rzekł młodzian ów tak śmiele

O życiu swym opowiem

NIm w złoto się przemienię