Zdruzgotani miłością

Czy pamiętasz te nasze przysięgi

Te, w namiętną składane noc

Dziś, jak ćmy są, co w kręgu świecy

Powoli tu kończą swój lot

Nie przywróci im życia pokuta

Czy zastrzyk ufności ponownej

Nic nie zmieni też zemsta okrutna

Tak bardzo już są wycieńczone

Mówisz że miłość Cię upokarza

Gdy wciąż przymusza Cię

By w błocie tu, na kolanach

Podążać obok mnie

Tylko zważ, że to mówisz do kogoś

Kto w błocie tym samym brnie

Przysięgi już dzieci przejęły

By nieść je dalej, z przeszłości...

Nad tymi

grobami w zieleni

Gdzie miłość w końcu się schroni

A tu, gdzie opis zawodzi

Och, tu, w tym danym momencie

Grzesznika - rozgrzeszać nie trzeba

Ofiara zaś...

ciszej niech będzie

Mówisz że miłość Cię upokarza

Gdy wciąż przymusza Cię

By w błocie tu, na kolanach

Podążać obok mnie

Tylko zważ, że to mówisz do kogoś

Kto w błocie tym samym brnie

Spójrz na to dziewczę niewinne

Jak czule obchodzi się z nim

I zobacz jak stal jego zbroi

Już w gwiezdny obraca się pył

Ten obraz i żądze te nagłe

To nie wybór

To dopełnienie

Tak nago jak ja

Nikt przed Tobą nie stanie

Bliżej nikogo

Nie będę, niż Ciebie

Mówisz że czujesz się zdruzgotana

Gdy miłość wciąż zmusza Cię

By w błocie tu na kolanach

Podążać obok mnie

Tylko zważ, że to mówisz do kogoś

Kto w błocie tym samym brnie