Za mało

Najgłębszego żalu w powietrzu woń słodkawa

Kłęby dymu, z chmurami w ołów się stapiają

Człowiek śni o rzekach....

i zielonych trawach

I sam nie wie, po co obudził się rano

Wciąż myślami błądzi w raju utraconym

Tym, z młodości, czy śnionym, rozróżnić niełatwo

Związany na zawsze z tym światem, co odszedł

Lecz to za mało, za mało….

Na lód, całą krew, zimny skuł strach

Serce drżące zawiodło, gdy nastała noc

W chwili prawdy cofnęła się dłoń

I załamał się krok

W gruzach miłość i oddanie, o tym opowiada rzece

Tak ponętnym zaproszeniem są jej słowa, nieme

Które toczy rzeka do mętnego morza

Jak na pokaz

tego, co nastąpi…

Wciąż nie ustaje ten nocny wiatr

Pył, w oczach moich, zaciera kształty

A cisza głośniej brzmi od słów

Obietnic, tych złamanych