Z nieba wysokiego

Z nieba wysokiego Bóg zstąpił na ziemię,

ażeby do nieba wywiódł ludzkie plemię.

Pod postacią tej Dzieciny,

ludzkie opłakuje winy.

Syn Boga jedyny.

Zniża swój Majestat Król całego świata,

Nieba tron zostawia, a z ludźmi się brata.

Bóg niezmierny, w żłóbku mały,

zapomina Bóstwa, chwały,

by świat zbawił cały.

Mieści się we żłobie Nieograniczony,

w pieluszki spowity, na sianku złożony,

choć Mu zimno, nie narzeka,

Gdy tak cierpi za człowieka,

łez pokutnych czeka.

Pośpiesz więc grzeszniku, Dziecina cię wzywa,

łatwy masz do szopy przystęp, gdzie spoczywa.

Wszak nie grozi, ani łaje,

ale rączki ci podaje...

odmień obyczaje