Wszystko na nic

Ponad kotłem mojej własnej niemożności

Unosiły się opary nienawiści

Czułam się niszczona i bezbronna

Wszystko inne nagle się przestało liczyć

Gdy w ferworze waśni, tych zażartych

Cały czas swój tu poświęcasz wrogom

Patrząc ciasno tak i wąsko

kontakt tracisz

Z odchodzącą w cień rzeczywistością

Męka czujnej przezorności

Wcale dobrym nie jest rozwiązaniem

A do tego, by powstała głucha pustka

Czasem jedno już wystarczy pożegnanie

Czy widzisz jak twe dni niweczy ciemność

Czy to prawda, że ze ścianą chcesz się bić

Podczas gdy ten bluszcz odosobnienia

Wchodzi już

na Twoje drzwi?

Więc otwieram przed wrogami drzwi z uśmiechem

Pytam, czy puścimy to w niepamięć

Na co słyszę bym

nie udawała świętej

I już wiesz, że wszystko to tu na nic

Ponad kotłem mojej własnej niemożności

Unosiły się opary nienawiści

Czułam się niszczona i bezbronna

Wszystko inne nagle się przestało liczyć