Społeczeństwo jest niemiłe

Tam gdzie skup dwadzieścia cztery ha

euro-palety

Gdzie kobiety w wózkach

zamiast dzieci wożą śmieci

Gdzie za garażami miłość wrze -

między nią, nim, nimi

na stłuczonym szkle

Tam mężczyzna nagi

płaszczem mocniej się obwija

Marzną śine łydki,

bose stopy w mokasynach

Chciałby kogoś napastować

ale nie ma kogo

Wszyscy pędzą do swych spraw

– nie obchodzi nikogo

Ten samotny zboczeniec na skraju miasta

Zziębnięty czeka, by obnażyć się znienacka

Ale nikt nie chce wrzasnąć czy uciec z przerażeniem

Każdy mija go obojętnie

Społeczeństwo jest niemiłe

Społeczeństwo jest niemiłe

Społeczeństwo jest niemiłe

Och, niemiłe jest!

Tam gdzie dwadzieścia cztery ha – barszcz, krokiety

Gdzie po lesie zamiast zwierząt chodzą kobiety

By sprzedać tanio swe usta

Kierowcom o wątpliwych gustach

Dniem i nocą ich ochroniarz na parkingu marznie w golfie

Nikt nie spojrzy, nikt nie powie mu: „Dzień dobry”

Znajomości z nim nikt nie nawiąże

Każdy tylko spieszy się... ciągle

Samotny alfons na brzegu miasta

Nikt nie spyta go co słychać?”,

nikt się nie obejrzy

Każdy tylko pędzi do swych spraw, a

On siedzi samotny, zziębnięty, obojętny

Społeczeństwo jest niemiłe

Społeczeństwo jest niemiłe

Społeczeństwo jest niemiłe

Och, niemiłe jest…

Tam gdzie skup dwadzieścia cztery ha

euro-palety....

Tam gdzie dwadzieścia cztery ha

barszcz, krokiety

Społeczeństwo jest niemiłe

Społeczeństwo jest niemiłe

Społeczeństwo jest niemiłe

Och, niemiłe jest…