Panie, przed Tobą klękam zdumiała!

Panie, przed Tobą klękam zdumiała!

Gdzież twa niezmierność, gdzież Twoja chwała?

Czemu z wysoka na tym padole

Zjawiasz się jako niskie pacholę?

Wielbi Cię wszechświat, służą Ci wieki,

A Ty spłakane tulisz powieki

I snu ziemskiego na twardem sianku

Pragniesz, o śliczny niebios wybranku!

Chórom anielskim tęskno za Tobą,

Raj się okrywa smutną żałobą,

Tyś berło złożył na Ojca łonie,

W nasze wygnańcze spiesząc ustronie.

I siebie czystej dałeś Panience

I oto w zimnej leżysz stajence,

W lichym wzgardzonych bydlątek żłobie,

A ja tu kornie klęczę przy Tobie!