Kiedy król Heród królował

Kiedy król Herud królował,

I nad żydami panował:

Wtenczas Chrystus urodzony

Aby człowiek był zbawiony.

Tego mędrcy trzej szukali,

Pilnie o nim się pytali

I do Jeruzalem zaszli

Chcąc ukłony swe odprawić

Rzekli: Gdzie jest narodzony

Król żydowski nam zjawiony?

Widzieliśmy gwiazdę Jego.

Ta prowadzi nas do Niego.

Pokłon mu przyszliśmy oddać,

Jego imię światu podać:

Pan to wielki i nielichy,

Choć barankiem małym, cichym

Gdy to Heród wyrozumiał,

Się Przeląkszy tak się zdumiał,

Że z nim wszystko Jeruzalem

Zażywało strachu z żalem.

Tedy zebrawszy biskupy

Mędrce i starsze do kupy.

Pyta wszystkich, chcąc dochodzić,

Gdzie się Chrystus miał narodzić?

Wszyscy w tym się tam zgadzają,

O Betlejem powiadają,

Że tam Pańskie narodzenie

Ma z Proroków upewnienie.

Co skoro Heród obaczył,

Do Betlejem iść naznaczył,

By Dzieciątka tam szukali

I znać jemu o Niem dali.

Idźcież spieszno, rzekł, królowie,

Wysokich rzeczy mędrcowie,

A ja tu was nazad czekam

I rad będę, gdy doczekam.

Mędrcy wnet się pożegnali,

I za gwiazdą się udali.

Która szła, jako poczęła,

Aż nad Betlejem stanęła.

Kędy gdy do stajni weszli,

Czego szukali znaleźli,

Jezuśka w żłobie małego

I z Maryją, Matką Jego.

Tam na kolana padając.

Swych dostatków dobywając:

Malcu temu dali oto:

Mirrę, kadzidło i złoto.

Bóg mędrce wziąwszy w przejrzenie,

Dał im we śnie objawienie,

Aby Heroda mijali,

Inędy się w dom swój brali.

Heród o tem obwieszczony,

Wielce gniewny i szalony

Do Betleem wyprawował,

Aby dziatki pomordował.

Tam wielki mord małych dziatek

Uczynił płacz wielki matek:

Płaczą, krzyczą bez pociechy,

Zbywszy dziatek małych wszelkich

Jezu Chryste, prosim Ciebie,

Okaż jasność Swą na niebie:

Oświeć nas z Mędrcami temi.

Daj się szukać, daj się wielbić

Byśmy prawą wiarę mając,

I z miłością Ci ufając,

Przyciągnieni tam do Ciebie

Królowali z Tobą w niebie.

Amen.