Chato bydlęca zazdrościć ci trzeba

Hato bydlęca zazdrościć ci trzeba,

Że Ten, przed którym upadają trony

Spoczywa w tobie, pan ziemi i nieba,

Ledwo przyjęty, ubogo złożony.

Świat Zbawcy nie wita, żałości to godne

Iż tylko Mu służą biedny osioł z wołem.

Narzekać trzeba, na niewdzięczne syny,

Pan nieprzyjęty od własnej dziedziny.

Uczyńmy ochoczo dla Boskiej Dzieciny,

Ze żłóbka do serca niech ma przenosiny;

Aby tam znalazł dla Siebie dar luby,

Wiernie przysięgłe przyżeczmy mu śluby.

W powinnej daninie, darujmy Mu serce,

Ucieszym na ziemi, Pana w poniewierce.

Naszej wdzięczności śpiewajmy Mu pienie,

Za to przedziwne Jego narodzenie.

Czemże my ludzie Tobie, wielki Panie

Ten dar Twej łaski, zawdzięczyć zdołamy,

Żeś przyszedł do nas, jako dziecię małe

Że Zbawiciela świata w Tobie mamy?

Za dobroć Twoją, śpiewać Ci będziemy,

Lulajże a nie płacz, my płakać będziemy.

Zasypiaj mile, serc naszych Pociecho,

Lulajże nam lulaj, milusieńkie dziecko