Aniołowie, aniołowie biali

Aniołowie, aniołowie biali,

nacoście tak u żłóbka czekali,

pocoście tak skrzydełkami trzepocąc,

płatki śniegu rozsypali czarną nocą.

Czyście blaskiem drogę chcieli zmylić

tym przeklętym, co krwią się zbrudzili?

Czyście kwiaty, srebrne liście pośiali

na mogiłach tych rycerzy ze stali,

na mogiłach tych rycerzy pochodów,

co od bata poginęli i głodu?

Ciemne noce aniołowie w naszej ziemi,

ciemne gwiazdy i śnieg ciemny

i miłość

Pod ciemnymi tymi tutaj obłokami

nasze serce w ciemność się zmieniło.

Aniołowie, aniołowie biali,

o, przyświećcie blaskiem skrzydeł swoich,

by do Pana trafił ten zgubiony,

i ten co się oczu podnieść boi.

I ten, który bez nadziei czeka,

i ten rycerz w rozszarpanej zbroi,

by, jak człowiek szedł

do Boga – człowieka,

Aniołowie, aniołowie biali,

Aniołowie biali, aniołowie biali..

Ciemne noce aniołowie w naszej ziemi

ciemne gwiazdy i śnieg ciemny

i miłość,

Pod ciemnymi tymi tutaj obłokami

nasze serce w ciemność się zmieniło.

Synu Boży, Ty się wstaw za nami