A wczora z wieczora

A wczora z wieczora

z niebieskiego dwora

przyszła nam nowina:

Panna rodzi Syna.

Boga prawdziwego

nieogarnionego,

za wyrokiem Boskim

w Betlejem żydowskim.

Pastuszkowie mali

w polu wtenczas spali,

gdy Anioł z północy

światłość z nieba toczy.

Chwałę oznajmując,

szopę pokazując,

gdzie Panna z Dzieciątkiem,

wołem i oślątkiem.

I z Józefem świętym

nad Jezusem małym,

chwalą Boga tego,

dziś narodzonego.

Natychmiast pastuszy

spieszą z całej duszy,

weseli bez miary

niosą z sobą dary.

Chcąc zobaczyć Pana,

oddali barana,

na kozłowym rogu

krzyczą chwałę Bogu.

Mądrości druhowie,

z daleka Królowie,

pragną widzieć swego

Stwórcę przedwiecznego.

Dziś Mu pokłon dają,

w ciele oglądają.

Każdy się dziwuje,

że Bóg nas miłuje.

Witaj, Królu nowy,

Synu Dawidowy,

Ty nas masz wybawić

i w niebie postawić.